மலரும் நினைவுகளில்…!

உறக்கம் தொலைத்த இரவில்
நிசப்தம் கொல்லும்
என் வீட்டுச் சுவர்க் கடிகாரம்!

தூக்கம் தொலைத்துக் கிடக்க
மனசை உரசிவிட்டுப் போகும்
என் தேசத்து நினைவலைகள்!

பலமாய் வீசும் காற்றில்
முற்றத்து மல்லிகைப் பந்தலில்
உதிர்ந்து விழும் பூக்களும்…

மாமரங்களின்
பழுத்த இலைகளும் சருகாகி
காற்றோடு பறந்து போகும்!

தூறல் போடும் வானம்
மண்வாசம் கிளர்த்தி
நாசியைத் துளைத்து
உள்ளே நுழையும் வாசம்!

அடடா! … அடடா!
இதைப் பார்ப்பதிலும்
அனுபவிப்பதிலும்
எத்தனை சுகம்தான்
இந்த மனதுக்கு…?

சேவல் கூவும் காலை!
தென்றல் தீண்டும் வாசல்!
அழகாய் உதிக்கும் சூரியன்!
கருக்கல் மாலைப் பொழுது!

கூடி வாழ்ந்த வீடு!
ஓடி விளையாடிய முற்றம்!
நான் வளர்த்த பூனைக் குட்டி!
வீட்டைச் சுற்றும் நாய்க்குட்டி!

நீச்சல் அடித்த குளம்!
மீன் பிடித்த வாய்க்கால்!
துள்ளித் திரிந்த சாலை!
பள்ளி பயின்ற கூடம்!

ம்…
இவை எல்லாமே
இன்னும் இன்னும்
என் நெஞ்சுக் குழிக்குள்
எஞ்சிக் கிடக்கும்
என் தேச வாசனைகள்!

ஓ!…
அந்தச் சொர்க்கமான
நிமிசங்களை எல்லாம்
எந்த வரிகள் கொண்டு
என்னால் பூரணப்படுத்த முடியும்…?

எண்ணிப் பார்க்கும் போது
ஏதோ ஒரு வெறுமை
நெஞ்சை அடைத்து
என்னைக் கொல்லாமல் கொல்லும்!

வாய் வலிக்கக் கேட்கிறேன்
நான் நடந்த பாதைகளில்
மீண்டும் என் கால் பதியுமா…?

ம்ம்…
இப்படித்தான்
மனதில் பொத்தி வைத்திருக்கும்
மலரும் நினைவுகளில் வீழ்ந்து
ஈரமாகும் என் விழிகளை…

யாரும் அறிந்திருக்கப் போவதில்லை
அறிந்த என் தலையணையைத் தவிர!

எதுவரை தொடருமோ…?

தூறலில் நனைந்து
குளிர்ச்சி பெற்று
மகிழ்ச்சியோடு சிரித்திருக்கும்
துளிர்கள், இலைகள், பூக்கள்…

மெல்லிய குளிர் கலந்து
சில்லென்று
எனை உரசிச் செல்லும்
இளம் தென்றல் காற்று…

அன்னை விரல் இறுகப் பற்றி
அடியெடுத்து வைத்து
அன்னம் போல் நடக்கும்
சின்னஞ் சிறு மழலை…

ஜோடி சேர்ந்து
பாடிப் பறக்கும் பறவைகள்…

இப்படியே
என் கண்ணில்
காண்பவைகள், உணர்பவைகள்
எல்லாவற்றிலுமே
உன் ஞாபகங்கள் சுமந்தவாறே…

இன்னும் இன்னும்
உனைத் தேடிக்
கொண்டிருக்கின்றேன் நான்!

கழிந்து போகிறது காலம்
வழிந்து போகிறது வாழ்க்கை!

ம்…
அறிவுக்கும், உணர்விற்கும்
அகப்படாத எதற்குள்ளோ வீழ்ந்து
வாழ்க்கையின் வளைவுகளில்
முட்டி மோதும் உராய்வுகளோடு…

நதியைத் தேடி
ஓடை ஒன்று
அலையாகி அலையாகி
கரை தாண்டி ஓடுவதாய்…

பெருமூச்சோடு
நீளும் வாழ்க்கையில்
இன்னும் எஞ்சிக் கிடக்கும்
ஆயுட் காலங்களில்
எதுவரை தொடருமோ
இந்தத் தேடும் படலம்…?

ஏன் ஏன் ஏன்…?

ஓராயிரம் ஆசைகளை
உன் உள்ளத்தினுள்
புதைத்து வைத்து…

உன் மௌனத்தின் பூட்டை மட்டும்
ஏன் இன்று வரை
திறக்காமல் வைத்திருந்தாய்…?

கோடான கோடிக் கேள்விகள்
என் உள்ளத்துள்
கரைபுரண்டோடி நிற்க…

உனது கையினை
இறுகப் பற்றி
நெற்றியில் ஒருசிறு
முத்தம் இட்டு
என் நேசத்தை
உனக்குணர்த்தி விட்டு…

என் பரிசுத்தமான அன்பை
கண்ணீர்த் துளிகள் கொண்டு
உன் பாதங்களில்
காணிக்கையாக்கியவாறு…

கனக்கும் வார்த்தைகளைக் கசக்கி
கவியாய்த் தொடுத்து விட்டு
என் கண்ணீரைத்
துடைத்துக் கொள்கின்றேன்.

http://www.thamilworld.com/forum/index.php?showtopic=9113&st=0#entry131214

உள்ளத்தின் கீதம்!

இருளின் கரு அறுத்து
வெளிச்சம் சுடர்விட…

தூண்டிவிடப்பட்ட திரியாய்
எப்போதும் உன் நினைவுகள்
என்னுள் முட்டிமுட்டி எழுகிறது!

ஓ!…
இரு விழி கொண்டு
என் இதயம் திருடியவனே!

நீ என்னை விட்டு
தொலைவில் இருக்கும்
ஒவ்வொரு நொடியும்
நான் என்னையே
இழந்துதான் விடுகின்றேன்!

நீ அருகில் இல்லாத
வேளை எல்லாம்
பூ இல்லாத சோலை போல
களையிழந்து
சூன்யமாய்த் தெரிய…

உன் பாதச் சுவடுகளைத்
தேடித் தேடியே
என் ஆயுளும்
முடிவடைந்து போகிறது!

ஓ…
என்னவனே!

இந்த வெண்பனி உறையும்
கட்டிடக் காடுகளின் நடுவே
வெறுமைகளின் சாயல்களோடு
அலையும்
என் உள்ளத்தின் கீதம்
என்றாவது
உன்காதுகளில் கேட்டதுண்டா…?

நினைவலைகள்!

சென்ற காலத்தின்
ஒரு கையசைப்புமின்றி
மௌனமாக நிகழ்ந்த
பிரிவுகளின் நினைவலைகள்
என்னுள் ஏராளம்தான்!

என் நெஞ்சினிலும்
கூடு கட்டி வாழ்ந்து
குதூகலித்த சந்தோசமும் சுமந்து…

கூடிழந்து போனவரின்
நேசம் விட்டுப் போகாது
நெஞ்சகத்தில் சோகமும் சுமந்து…

வாடிச் சுருங்கி
மனம் மெலிய…

ஒரு பெருமூச்சை
இழுத்து உதிர்த்தபடி
மெல்ல நகர்கிறேன் நான்!

நெஞ்சோடு ஒரு நினைவு!

பலமாய் அடித்து ஓய்ந்த
மழைக்குப் பிறகு
துளித் துளியாய்
தூறல் போட்டுக்
கொண்டிருந்தது வானம்!

அடுத்த மழை
அடிக்கத் தொடங்குமுன்பே
விரைந்துவிடத் துடித்து
விறுவிறுவென நடக்கிறேன் நான்.

அந்தச் சாலையோரத்து
மரத்தின் கிளையினை
யாரோ உலுப்பிய உலுப்பில்
சிதறி விழுந்த தூறல்கள்
என்னை நனைக்க…

நானும்
அண்ணாந்து பார்க்கின்றேன்.

அங்கே
பலத்த மழையில்
நனைந்து தோய்ந்து
பறந்துவந்த புறாவொன்று
சட்டென அந்த மரத்தில் அமர்கிறது!

ஓ!…
புறாவாரே!

இப்படித்தான்
முன்பெல்லாம்
என் அண்ணன் கூட…

மழை ஓய்ந்த பின்
மரக்கிளையினை உலுப்பி
எனைத் தெப்பமாய் நனைத்து…

நான் மயிர்க் கூச்செறிந்து
சிணுங்கி நிற்கும்
அழகை ரசிப்பதில்
அலாதிப் பிரியம் அவனுக்கு!

ம்…
அன்று அவன்!
இன்று நீ!
என…

அங்கே வந்தமர்ந்த
அந்தப் புறாவோடு…

உறவிழந்த வலியோடு
என் நினைவுக்குள்
கண்ணாமூச்சி காட்டிச் சென்ற
சுயமிழந்த சேதியினை
நேசத்தோடு பேசிச் செல்கிறேன்!

ஓ!…
முத்தம்!
முதல் முத்தம்!

உண்மையில்
இத்தனை சுகமானதும்
இனிப்பானதும் தானா…?

என்
மேலுதடும் கீழுதடும் சேர்ந்து
உன் பெயரை உச்சரித்த போது…

இழுத்து
இச்சென்று
இதழ் பதித்தாய்
தித்திப்பாய் ஒரு முத்தம்!

ம்ம்!…
அதுதான் முதல் முத்தம்!!

நீ முத்தமிடும்போதுதான்
நினைத்துக் கொண்டேன்!

அடடா!…
முத்தத்தில் கூட
இத்தனை தித்திப்பா…?

செவ்விதழ்
என் இதழ் மீது உரச
இமைகள் செருக
கரங்கள் இறுக்கி
சுரங்கள் மீட்டி…

நொடிக்குள் பல யுகங்கள்
தொலைந்து
நாடி நரம்புகள் புடைக்க
நளின நெளிதலுக்குள்
இன்பத் தேன் பருகி…

ம்!…
தந்தாயே
தித்திப்பாய் ஒரு முத்தம்!

அட…
போடா!

உன்னோடு
எத்தனை முறை
நனைந்தாலும் கூட
எனக்கு அலுப்பதே இல்லை
இந்த முத்தக் குளியல் மட்டும்!!

அந்தக் கணப் பொழுதுக்காய்…!

வீட்டின் கூரையில்
ஏறி நின்று
சேவல் கூவி
பொழுது விடிந்தது எனச் சொல்லி
எழும்பிய காலம் தொலைத்து…

குருவிகளின்
சுப்ரபாதங்கள் கேட்டு
பொழுது விடிந்தது எனச் சொல்லி
எழும்பிய காலம் தொலைத்து…

கிழக்கு வெளுக்கு முன்னே
கடிகாரத்தின் அலாரம்
இதய ஓசையை அதிரவைக்க
துடித்து எழுந்து
இயந்திரத்தோடு இயந்திரமாகி
இயந்திர மனிதானாய்
இன்று நீ.

நீர்க் குமிழி போன்று
நிலைக்க முடியாத
இந்த வாழ்க்கையில்
அடுத்த நிமிடம் என்பது கூட
உத்தரவாதம் இல்லாத நிலையில்…

மின்னலாய் மறையும்
நாட்களுடன் சேர்ந்து
வருடங்களும் தொலைந்து விட
இளமையும் கூட
தொலைந்து போவதை
நீயும் உணர மறுக்கின்றாய்.

எளிமையான உள்ளத்தோடும்
கள்ளம் கபடமற்ற
பாசப் பிணைப்போடும்
ஆனந்திக்கத் துடிக்கும்
இந்த வாழ்வுக்கு
ஆயுள் குறைகிறது.

கண்ணோடு இமை
சங்கமித்த காலம் முதல்
தினமும் கனவோடு
உன் உருவம் சங்கமித்து
தடம் புரள்கிறது.

எப்போது நீயும்
விழிக்கப் போகின்றாய்…?

வானவில்லின்
வர்ணங்கள் பூசிய
உன் வண்ண முகம்
வாடிவிடாமல்
பாதுகாத்துக் கொண்டு…

அன்னை, தந்தை
உடன் பிறப்புக்களின்
அத்தனை அன்பையும்
மொத்தமாய்
உன்னிடம் எதிர்பார்த்த படி
இப்போதும் நான்!

என்னோடு சேர்ந்து சிரிப்பதற்கும்
என்னோடு சேர்ந்து அழுவதற்கும்
உன்னை விட்டால்
எனக்கென யாருள்ளார்
இந்த உலகில்…?

என் இதயத்தோடு
இதயம் வைத்து
நீ பேசும் போது
உன் நெஞ்சுக்குள்
முகம் புதைக்கும்
அந்தக் கணப் பொழுதுக்காய்…

நீ அன்பாய் எனை அணைத்து
என் தலைகோதிவிடும் போது
என் வேதனைகளை எல்லாம்
தூக்கி எறிந்து விட்டு
உனக்குள் நான் தொலையும்
அந்தக் கணப் பொழுதுக்காய்…

என் ஆயுளையே
உனக்காய் அர்ப்பணித்து
இன்றும்
உனக்காய் என் காத்திருப்பு!

காலம் கனியுமா…?

எங்கேயோ
கூடிக் குலாவி மகிழ்ந்தாடி
கீச்சுக் கீச்செனெ குரலெழுப்பி
சிறகடித்துப் பறக்கும்
சிட்டுக் குருவிகளின்
சிறகசைப்புக்களின் சத்தம்
என் காதுக்குள்
நிஜமாய் நுழையும் போதெல்லாம்…

சத்தங்கள் எதுவுமின்றித் திறக்கும்
கதவின் இடுக்கு வழியே
அனுமதியின்றி நுழையும்
வெளிச்சம் போல்…

ஆழப் புதைந்த
உன் நினைவுகள் எல்லாம்
தொலைந்த புள்ளியில்
மீண்டும் பிறப்பெடுத்து
உயிர் கொண்டெழுந்து
உனைத் தேடுகிறது!

ம்…
அன்பெனும் விதை விதைத்து
நெஞ்சமெல்லாம் நேசம் வளர்த்து
நேசக் கரம் நீட்டி
வாவென்று அழைத்து…

இன்றும்
ஏதோ ஓர் நம்பிக்கையில்
உன் நினைவில் நானும்
அலைமோதும் எண்ணங்கள் சுமந்து…

சில்லென வீசும்
தென்றலின் சுகத்தோடு
பார்வையை அகல விரித்து
பாரெங்கும் பறந்து திரிந்து
உயிர் உரசும் நிமிடங்களில்
மனசின் பாரங்கள் இறக்கத் துடித்து…

ம்ம்…
அந்தக் காலக் கனிவுக்காய்
இன்னமும் இன்னமும்
உனைத் தேடித் தேடி
பறந்து கொண்டிருக்கிறது
என் நினைவுகளும் பொழுதுகளும்!

http://www.thamilworld.com/forum/index.php?showtopic=8758

*** இவள் - சத்தியா ***

உன் நினைவாய்…

ஓ!…
சித்திரை வருடப் பிறப்பு!

என் வாழ்வின்
நித்திரை தொலைத்து
முத்திரை பதித்து விட்டுச் சென்ற
சித்திரை வருடப் பிறப்பு இது!

கனவுகளைக் கருக்கி
என் உள்ளமெல்லாம்
விரக்தியையும்
வேதனையையும்
விதைத்து விட்டுச் சென்ற
அந்த நாளை
இன்றும் மீட்டிப் பார்க்கிறேன்!

ஓ…
இதயம் வலிக்க
விழி நீர் வடித்து
கதறிக் கதறி
எல்லோரும் கண்ணீரில் மூழ்க…

சிரித்த முகத்துடன்
விழிகள் மூடியபடி
விறைத்துப் போய்க்
கிடக்கிறாய் நீ!

பின்…
பட்டுச் சேலை கட்டி
பொட்டு வைத்துப்
பூச் சூடி
சுமங்கலியாய் நீயும்…

தலையாட்டும்
விதியின் கையில்
எம்மை விளையாட்டுப்
பொம்மையாக்கி விட்டு…

இதே போல் ஒரு
சித்திரை வருடப் பிறப்பில்தான்
விடைபெற்றுச் சென்றாய்!

ம்…
என் அன்னையே!

இன்றும் கூட
உன் நினைவாய்
என்னிடம் எதுவுமே இல்லை!

பிஞ்சு வயதில்
என் நெஞ்சில்
நீ தந்து விட்டுச் சென்ற
இந்த நிகழ்வின்
நினைவுகளைத் தவிர…!