சத்தியாவின் “நிசப்தம்”

உன்னதக் காதல்!

பருவங்கள் பாராது
உருவங்கள் காணாது
உண்மையாய் மலர்ந்தது
உன்னதக் காதல்!

நம் மனப்பாறை இடுக்குகளில்
தேன் கூடு கட்டி
மௌனமாய்ப் பிறந்தது
உனக்கும் எனக்குமான
உயிர்ப்புள்ள காதல்!

காற்றின் இடுக்கில்
கசிந்து வழிந்து
குழைந்து குழைந்து
பிறந்த குழந்தை
இந்தக் காதல்!

நம் நான்கு விழிகள் சேர்ந்து
அன்று எழுதிய முதல் கவிதை
காதல்!

ம்…
நான் மெய் மறந்து
பொய் சொல்லவில்லை
இன்றும் உன்னை நேசிப்பதாய்!

யாரழுது யார் துயரம் மாறும்…?

விடியல்களை எழுப்பி
பகல்களை விரட்டி
பொழுதுகள் சாய்ந்து
ஆண்டொன்று முடிந்து போகும்
அந்த இரவின் மடியில்…

சாளரத்தை மெல்லத் திறந்து
வெளியே எட்டிப் பார்க்கிறேன்

வண்ணங்கள் சிதறச் சிதற
வந்து விழும்
வான வேடிக்கைகளும்…

மின்னியும், முழங்கியும்
ஆரவாரித்து வரும்
வெடிகளின் ஓசையும்…

புதிய ஆண்டை வரவேற்கும்
வாழ்த்து ஒலிகளுமாய்
என் காதைப் பிளக்கிறது.

அமைதியாய் நின்று
அனைத்தையும் பார்த்தவேளை
அப்பாவின் நினைவும்
அக்காவின் நினைவும் வந்து
அலைமோதிச் சென்றன.

அங்கே…
இயந்திரப் பறவைகளின்
எச்ச வீச்சில் விழும்
குண்டுகளுக்கும்…
போர்ப்பறை முழங்கி விழும்
செல்களுக்கும் நடுங்கி…

முகவரியைத் தொலைத்த முகங்களாய்
எந்தப் பதுங்கு குழியில்
பதுங்கிக் கிடப்பார்களோ…?

என்ற வேதனை மனதை வாட்ட
எதையுமே ரசிக்க மனமின்றி
படுக்கையில் விழுந்து
உருண்டு பிரண்டு
சற்று கண்ணயர்ந்த வேளை…

அதிகாலை நான்கு மணி
அலறிய தொலைபேசி அழைப்பில்
அடுத்த முனையில்
தளதளத்த குரலோடு
நலம் விசாரித்தபடி
என் அப்பா !!!

என்னப்பா…? என்னாச்சு…?
குரலெல்லாம் வித்தியாசம் என்றேன்.

“இல்லடா
பனிக் குளிருக்கு
குரல் அடைப்பு”… என்றார்.

வலிகளால்
அவர் விழிகள் நனைந்தபோதும்
என்னைச் சமாதானப்படுத்த
இப்படியெல்லாம் சமாளிக்கிறார்
என்பது எனக்கும் தெரியும்.

ஓ!… அப்படியா…?
என நானும் பொய்யாச் சிரித்து
உள்ளே அழுது துடித்து
அதை மறைக்க
வலிந்து நான் முயன்றபோது
மூச்சுத் திணறி
வார்த்தைகளும் தடுக்கி விழ…

அவிழ்ந்து விழுந்தன
கண்ணீர் முடிச்சுக்கள் !!!

ம்…
யாரழுது யார் துயரம் மாறும்…?

http://www.thamilworld.com/forum/index.php?showtopic=9884

வாழ்க்கைப் பாதையில்
மரத்துப் போன மனதோடு
வியர்த்துப் போன வரலாறு
என்னோடு இழுபட்டுக் கிடக்க…

உன் பாதச் சுவடுகளில்
தேங்கிக் கிடக்கும் மழை நீரில்
என் தாகம் தீர்க்க எண்ணி…

கால இருள் கிழித்து
மண்ணை விட்டு
விண்ணோக்கிப் பறந்து
மண்ணுக்கும் விண்ணுக்கும்
நூல் கொண்டு பாலமமைத்து…

என் விரல்களுக்குள்
விழுந்துவிட்ட வெண்மதியை
மெல்லெனவே மீட்டி
விளையாடிக் களித்த குழந்தையாய்…

வண்ணக் கனவுகளின்
வர்ணங்கள் கரையக் கரைய
அங்குலம் அங்குலமாய்
விழி மொழியால் உனை அளந்த
அந்தக் கருக்கல் பொழுதுகளோடு
கவிதைகள் கறந்து கறந்து
காலங்கள் நீள நீள…

மீண்டும்
உன்னைத் தரிசிக்கும் ஆவல்
என்னைத் தொல்லை செய்ய…

ஓ…
என் தாயுமானவனே!

என்றோ ஓர் நாள்
நீ தலை தடவும் வேளைகளில்
என் தலைப் பாரம் நீங்கி
தாகங்கள் தீர்ந்து…

வாழ்வின் பூரணப் பக்கம் ஒன்று
உனக்கும் எனக்கும் வசப்படும்
என்னும் எண்ணத்தோடு
நாட்களை நகர்த்தி நகர்த்தி
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் நான்!

http://www.thamilworld.com/forum/index.php?showtopic=9555

நினைவில் ஒரு தாலாட்டு!

கார்மேகம் கலைந்த
காலைப் பொழுதில்
கதிரவன் ஒளிபரப்பி நிற்க…

ஜன்னல் திறந்து
நீட்டிய என் கரங்களில்
தூரத்தில் இருந்து
துள்ளி வீழ்ந்தது
ஓர் சின்ன மழைத் துளி !

ஓ… !
என் உயிருக்குள்
உறைந்த உயிரே !

உனை ஒரு முறை தரிசிக்க
இத்தனை வருட காலத்தவமா
இருக்க வேண்டும் நான்…?

ம்…
நெட்ட நெடுநாளாய்
நெஞ்சு விட்ட பெருமூச்சும்…

கருக்கல் பொழுதுகளில்
கலைந்த கனவுகளும்…

இன்று
என்னெதிரே தோன்ற
கண்குளிரப் பார்க்கின்றேன் !

கலைந்த கனவுகள்
நிஜங்களாய் மாற
கவிதையே என் கரங்களுக்குள் வீழ
உறவுக்காய் என் விழிகள் ஏங்க
கண்மூடிய கணப் பொழுதில்…

சில்லெனத் தீண்டி
என் தேகக் கூட்டுக்குள்
மின்சாரம் பாய்ச்சி
நாடி நரம்புகளை அதிர வைத்து
எனை மறுபடி பிறக்க வைத்து
விடைபெற்றுச் செல்கின்றாய்!

ம்…
மீண்டும்
என்றாவது ஒரு நாள்
என் துடிப்புள்ள இதயம்
உன் மடியில்
உயிர்ப்புள்ள பூ பூக்கும்
என்ற நம்பிக்கையோடு…

உன்னோடு கலந்திருந்த
ஒவ்வொரு நிமிடக் கடப்பிலும்
சம்பவங்களின் புரிதலிலும்
சத்தமின்றி, சலனமின்றி
சந்தமொன்று மெல்ல எழ
அந்த அற்புதமான இசையை
என் ஆன்மா மீட்டிக் கொண்டிருக்க…

அமிழ்ந் தெடுத்த முத்துக்களை
அள்ளி முத்தமிட்ட படி
தென்னையின் பாலை பின்னி
தொட்டிலாக வடிவமைத்து
சுகங்களையும், சோகங்களையும்
தாலாட்டிச் செல்கின்றேன்.

http://www.thamilworld.com/forum/index.php?showtopic=9437&hl=

*** இவள் – சத்தியா ***