சத்தியாவின் “நிசப்தம்”

பலமாய் அடித்து ஓய்ந்த
மழைக்குப் பிறகு
துளித் துளியாய்
தூறல் போட்டுக்
கொண்டிருந்தது வானம்!

அடுத்த மழை
அடிக்கத் தொடங்குமுன்பே
விரைந்துவிடத் துடித்து
விறுவிறுவென நடக்கிறேன் நான்.

அந்தச் சாலையோரத்து
மரத்தின் கிளையினை
யாரோ உலுப்பிய உலுப்பில்
சிதறி விழுந்த தூறல்கள்
என்னை நனைக்க…

நானும்
அண்ணாந்து பார்க்கின்றேன்.

அங்கே
பலத்த மழையில்
நனைந்து தோய்ந்து
பறந்துவந்த புறாவொன்று
சட்டென அந்த மரத்தில் அமர்கிறது!

ஓ!…
புறாவாரே!

இப்படித்தான்
முன்பெல்லாம்
என் அண்ணன் கூட…

மழை ஓய்ந்த பின்
மரக்கிளையினை உலுப்பி
எனைத் தெப்பமாய் நனைத்து…

நான் மயிர்க் கூச்செறிந்து
சிணுங்கி நிற்கும்
அழகை ரசிப்பதில்
அலாதிப் பிரியம் அவனுக்கு!

ம்…
அன்று அவன்!
இன்று நீ!
என…

அங்கே வந்தமர்ந்த
அந்தப் புறாவோடு…

உறவிழந்த வலியோடு
என் நினைவுக்குள்
கண்ணாமூச்சி காட்டிச் சென்ற
சுயமிழந்த சேதியினை
நேசத்தோடு பேசிச் செல்கிறேன்!

ஓ!…
முத்தம்!
முதல் முத்தம்!

உண்மையில்
இத்தனை சுகமானதும்
இனிப்பானதும் தானா…?

என்
மேலுதடும் கீழுதடும் சேர்ந்து
உன் பெயரை உச்சரித்த போது…

இழுத்து
இச்சென்று
இதழ் பதித்தாய்
தித்திப்பாய் ஒரு முத்தம்!

ம்ம்!…
அதுதான் முதல் முத்தம்!!

நீ முத்தமிடும்போதுதான்
நினைத்துக் கொண்டேன்!

அடடா!…
முத்தத்தில் கூட
இத்தனை தித்திப்பா…?

செவ்விதழ்
என் இதழ் மீது உரச
இமைகள் செருக
கரங்கள் இறுக்கி
சுரங்கள் மீட்டி…

நொடிக்குள் பல யுகங்கள்
தொலைந்து
நாடி நரம்புகள் புடைக்க
நளின நெளிதலுக்குள்
இன்பத் தேன் பருகி…

ம்!…
தந்தாயே
தித்திப்பாய் ஒரு முத்தம்!

அட…
போடா!

உன்னோடு
எத்தனை முறை
நனைந்தாலும் கூட
எனக்கு அலுப்பதே இல்லை
இந்த முத்தக் குளியல் மட்டும்!!

வீட்டின் கூரையில்
ஏறி நின்று
சேவல் கூவி
பொழுது விடிந்தது எனச் சொல்லி
எழும்பிய காலம் தொலைத்து…

குருவிகளின்
சுப்ரபாதங்கள் கேட்டு
பொழுது விடிந்தது எனச் சொல்லி
எழும்பிய காலம் தொலைத்து…

கிழக்கு வெளுக்கு முன்னே
கடிகாரத்தின் அலாரம்
இதய ஓசையை அதிரவைக்க
துடித்து எழுந்து
இயந்திரத்தோடு இயந்திரமாகி
இயந்திர மனிதானாய்
இன்று நீ.

நீர்க் குமிழி போன்று
நிலைக்க முடியாத
இந்த வாழ்க்கையில்
அடுத்த நிமிடம் என்பது கூட
உத்தரவாதம் இல்லாத நிலையில்…

மின்னலாய் மறையும்
நாட்களுடன் சேர்ந்து
வருடங்களும் தொலைந்து விட
இளமையும் கூட
தொலைந்து போவதை
நீயும் உணர மறுக்கின்றாய்.

எளிமையான உள்ளத்தோடும்
கள்ளம் கபடமற்ற
பாசப் பிணைப்போடும்
ஆனந்திக்கத் துடிக்கும்
இந்த வாழ்வுக்கு
ஆயுள் குறைகிறது.

கண்ணோடு இமை
சங்கமித்த காலம் முதல்
தினமும் கனவோடு
உன் உருவம் சங்கமித்து
தடம் புரள்கிறது.

எப்போது நீயும்
விழிக்கப் போகின்றாய்…?

வானவில்லின்
வர்ணங்கள் பூசிய
உன் வண்ண முகம்
வாடிவிடாமல்
பாதுகாத்துக் கொண்டு…

அன்னை, தந்தை
உடன் பிறப்புக்களின்
அத்தனை அன்பையும்
மொத்தமாய்
உன்னிடம் எதிர்பார்த்த படி
இப்போதும் நான்!

என்னோடு சேர்ந்து சிரிப்பதற்கும்
என்னோடு சேர்ந்து அழுவதற்கும்
உன்னை விட்டால்
எனக்கென யாருள்ளார்
இந்த உலகில்…?

என் இதயத்தோடு
இதயம் வைத்து
நீ பேசும் போது
உன் நெஞ்சுக்குள்
முகம் புதைக்கும்
அந்தக் கணப் பொழுதுக்காய்…

நீ அன்பாய் எனை அணைத்து
என் தலைகோதிவிடும் போது
என் வேதனைகளை எல்லாம்
தூக்கி எறிந்து விட்டு
உனக்குள் நான் தொலையும்
அந்தக் கணப் பொழுதுக்காய்…

என் ஆயுளையே
உனக்காய் அர்ப்பணித்து
இன்றும்
உனக்காய் என் காத்திருப்பு!

ஓ!…
சித்திரை வருடப் பிறப்பு!

என் வாழ்வின்
நித்திரை தொலைத்து
முத்திரை பதித்து விட்டுச் சென்ற
சித்திரை வருடப் பிறப்பு இது!

கனவுகளைக் கருக்கி
என் உள்ளமெல்லாம்
விரக்தியையும்
வேதனையையும்
விதைத்து விட்டுச் சென்ற
அந்த நாளை
இன்றும் மீட்டிப் பார்க்கிறேன்!

ஓ…
இதயம் வலிக்க
விழி நீர் வடித்து
கதறிக் கதறி
எல்லோரும் கண்ணீரில் மூழ்க…

சிரித்த முகத்துடன்
விழிகள் மூடியபடி
விறைத்துப் போய்க்
கிடக்கிறாய் நீ!

பின்…
பட்டுச் சேலை கட்டி
பொட்டு வைத்துப்
பூச் சூடி
சுமங்கலியாய் நீயும்…

தலையாட்டும்
விதியின் கையில்
எம்மை விளையாட்டுப்
பொம்மையாக்கி விட்டு…

இதே போல் ஒரு
சித்திரை வருடப் பிறப்பில்தான்
விடைபெற்றுச் சென்றாய்!

ம்…
என் அன்னையே!

இன்றும் கூட
உன் நினைவாய்
என்னிடம் எதுவுமே இல்லை!

பிஞ்சு வயதில்
என் நெஞ்சில்
நீ தந்து விட்டுச் சென்ற
இந்த நிகழ்வின்
நினைவுகளைத் தவிர…!